Hoe lang nog?

 

Hoe lang nog kan ik op een heldere zomeravond boerenzwaluwen, met hun fraai gevorkte staartpennen, langs de blauwe hemel zien scheren? Hoe lang duurt het nog voordat de laatste jongen, die vertoeven in een meestal donker nest boven een oude stallamp, uitvliegen? Ik verwacht: deze week. En dan is er bij zomers weer nog even tijd voor vliegoefeningen voor de grote tocht naar Afrika in het najaar. Als ze niet vroegtijdig worden gepakt door een immer loerende valk, die ook onlangs uitgevlogen jongen tot tot in het onderschoer bij de nienduur aanviel.

Viertal vliegt uit

 

Opnieuw zijn vanmorgen in boerderij Stokkink vier jonge boerenzwaluwen uitgevlogen. Jongen van een tweede broedsel, die opgegroeid zijn in een nest, dat weliswaar is gebouwd op een contactdoos voor de elektriciteit, maar dat overdag meestal in het donker is gehuld. Daglicht komt er amper bij. Ze vlogen ook naar andere plekken, die zijn omgeven door elektriciteitskabels en werden daar nauwlettend gadegeslagen door hun ouders, die deze plekken ook vaak benutten als hun vaste zitplek.

Op donkere plekken

Op twee donkere plekken in het achterhuis van Stokkink vertoeven nog jonge boerenzwaluwen, beide tweede broedsels van dit jaar. Dit betekent dat dit jaar, waarin de laatste zwaluwen laat arriveerden en uiteindelijk elf paartjes een nest met jongen groot brachten, maar vijf paartjes aan een  tweede broedsel toekwamen. Het is ook al stil op de delle. De meeste vogels zijn vrijwel permanent buiten, of maken zich elders op voor de grote trektocht naar Afrika. Voorop de delle zijn overdag de vier jongen in een nest boven een contactdoos en elektriciteitskabels amper te zien. Ze zijn al bijna volgroeid. De jongen boven een oude lamp in de voormalige koestal komen waarschijnlijk niet voor september aan vliegen toe. 

Portretten van jongen

Ik geniet ook altijd van de portretten van jonge boerenzwaluwen. Niet alleen van net uitgevlogen jongen, maar ook van wat ik vaak ‘jongvolwassenen’ (juvenielen) noem, met hun donkeren kleuren.

Schilderen met foto's

 

Ik schilder graag met foto’s. Voor één keer samen met boerenzwaluwen. Bij het vastleggen van beelden van boerenzwaluwen op de delle van Stokkink zag ik gistermorgen opnieuw even bijzonder licht, dat me inspireerde: zonlicht dat via een oud raam aan de achterzijde van deze boerderij een fraai patroon vormde in het achterhuis. Al vaker maakte ik een foto van de zo verlichte lemen vloer, die hier nog ligt. Nu bescheen de zon de houten kast, die eens de al afgebroken ‘watermotor’ (voor de eigen waterleiding) beschermde. Net als onlangs bij een laagstaande zon op een oude kastanjeboom zou ik hier ook mijn silhouet op kunnen projecteren, bedacht ik. Met uiteraard de contouren van het fototoestel zichtbaar voor mijn ogen. Toen ik even later terugkeerde bij een nest met uitvliegende jongen vielen de zonnestralen via het antieke raam op de lemen vloer. De duurzaam gebruikte kranten, ernaast geplaveid, lagen bezaaid met poep van de zwaluwen, die vaak genieten van een zitplek op draadjes, waar jongen overdag ook nog wel eens op terugkeren voor rust en enige verkoeling in deze zeer warme zomer. Zo schilderde ik samen met mijn geliefde vogels dit (zelf)portret. Wie omgaat met pek (of poep?)…., zegt een spreekwoord. Wie oog heeft voor al wat leeft, weet dat het vooral een teken is van hoe goed de vogels het hier hebben en hoeveel van deze zomergasten hier nog verblijven. Poëzie (zie volgende zin) van de delle èn kunst, zo zie ik mijn zelfportret. Het woord poëzie gebruik in hier in de zin van warme sfeer, gelijk de grote Achterhoekse schrijver H.W. Heuvel, die zeer poëtisch was ingesteld, vaak deed. “Een schrijver is een dichter”, heet mijn hoofdstuk over hem in het boek ‘Oolde, mijn Oolde’, onder welke titel zijn klassieker ‘Oud-Achterhoeksch Boerenleven’ twee jaar geleden met uitvoerige toelichtingen opnieuw werd uitgegeven.