Schilderen met foto's

Ik schilder graag met foto's portretten van boerenzwaluwen, die hiervoor vaak geduldig poseren op de delle van Stokkink.

Vast patroon bij paren

Net als bij mensen verschilt bij boerenzwaluwen elk paar. Maar in de eerste contacten tussen een mannetje en een vrouwtje zie ik bij deze geliefde/verliefde vogels vaak wel vaste patronen. Verlegen zit dan een vrouwtje lang roerloos op een nest of draadje (logisch na een lange reis en aankomst op een vreemde plek), terwijl het mannetje drukte maakt in een nest en een paar keer kwetterend en met wijd open bekje op haar afvliegt. Beantwoordt zij dat ook met een volledig open bekje dan is hun relatie vrijwel beklonken. Zo ook vanmorgen op Stokkink bij de aankomst van een achtste zwaluw dit jaar en de vorming van een derde paar. Op twee dicht bij elkaar zittende nesten aan een oude balk, vooraan in het achterhuis, waar in voorgaande jaren ook altijd één paar gebruik van maakte (samen zaten ze ook even op een vaste hang- en zitplek hierbij), zaten ze lang roerloos stil. Voor scherpe foto's was het er te donker. Toen de zon iets doorbrak kon ik toch nog net voldoende vastleggen van hun intiemere leven.

Uitbundig verwelkomd

Uitbundig kwetterend zong vanmorgen een boerenzwaluw op de delle van Stokkink het vrouwtje toe dat nog maar net is gearriveerd en voor hem heeft gekozen, terwijl drie andere mannetjes ook nog smachten naar een partner. Alsof deze gelukkige vogel liefdesgedichten voordroeg aan de nestgenoot die na bijna twee weken kon worden verwelkomd. Even later naderden ze elkaar met wijd geopende bekjes, gelijk een eerste kus, op de eerste dag. De nieuweling is de zevende boerenzwaluw in ons achterhuis, waar inmiddels al een paar een nest heeft hersteld en bijna klaar is voor de volgende belangrijke stap: eieren leggen en deze uitbroeden, door het vrouwtje.

Tweede paar zwaluwen

Precies twee weken na de terugkeer van de eerste boerenzwaluw op Stokkink zijn er, na aankomst van de zevende vogel, twee paartjes. Zo zie ik rond half acht in de morgen op 22 april. Mij ontbreekt de tijd om de ganse dag alles te volgen, maar mijn al jaren durende onderzoeksproject bevindt zich in het oude achterhuis van de boerderij op zo’n geringe afstand van mijn werkkamer, dat het me lukt wel veel nieuwe ontwikkelingen snel mee te krijgen. Vanmorgen waren drie mannetjes tussen de eeuwenoude balken onrustig aan het heen en weer vliegen. Opeens zag ik dat twee vogels op nesten op geringe afstand van elkaar aan dezelfde balk langer bleven zitten. De nieuweling was vooral zeer schuchter en bleek een iets kortere staart te hebben. Dus dat moest een vrouwtje zijn. Toen het mannetje haar na een poos even liefdevol benaderde, wist ik dat ze een paar kunnen gaan vormen.

Smachten naar partner

De vier alleenstaande mannetjes hebben zitten nog steeds zonder partner, te smachten naar een nieuwe fase waarin ze samen werken aan het herstel van een oud nest voor eieren en jongen. Twee weken hierop wachten is niet uitzonderlijk, maar de tijd begint wel te dringen.